Nú erum við fjölskyldan komin aftur heim til Akureyrar. Mikið er það nú gott. Það tók dálítið í að komast hingað, en ferðin heim tók 35 klukkutíma og flugin voru fjögur, allt frá 45 mínútum milli Akureyrar og Reykjavíkur upp í 11 tíma lotu milli Bangkok og Kaupmannahafnar. Í upphafi voru allir kátir og glaðir, enda mikill spenningur í okkur að komast heim í íslenska veturinn, en eftir því sem leið á þyngdust augnlok og börnin voru á endanum farin að hringa sig niður hvar sem því varð við komið, svo þreytt voru þau orðin á þessu. Mamma mín sótti okkur á Keflavíkurflugvöll, mikið var gott að sjá hana (strákar þurfa  mömmu sína) og það var eiginlega ólýsanlega góð tilfinning að fá hryssingslegt suðurnesjarok í smettið. Svo tróðum við okkur inn í bílinn hennar, fjórir afturí af því við höfum ekki farið eftir umferðarreglum svo lengi, og viti menn, mamma hafði keypt alíslenska snúða. Við vorum búin að gleyma hvað snúðar eru  góðir, sætir og hvað súkkulaðið á þeim er tryllingslega unaðslegt. Svo flugum við norður og þegar við komum í Dvergagil á Akureyri til tengdaforeldra minna mölluðu þar í pottum kjötfarsbollur, uppáhaldið hans Loga og ég held bara svei mér þá okkar hinna líka, ótrúlega ljúffengt og laust við núðlur. Svona höfum við verið að kynnast íslenskum mat upp á nýtt; hafragraut með súru slátri, nýju slátri, grjónagraut, íslenskri mjólk, íslenskum osti, hamborgarhrygg, tobleroneís, jólasmákökum og  mörgu öðru. Við eigum svo ýmislegt eftir og hlökkum til næstu daga. 

Hér í Dvergagili er dálítið af fötum og öðru dóti frá okkur, bara sýnishorn af því sem við eigum í húsinu okkar í Brekkusíðu, en það nánast þyrmir yfir mig að sjá hvað við eigum mikið. Notuðum við virkilega allt þetta dót? Svo lengi höfum við notast við sundföt, stuttbuxur og boli, tvo ganga á mann, að allt þetta aukadót virðist bara mesta húmbúkk. Ég var samt feginn að vera ekki á stuttbuxum og bol í gærmorgun þegar ég var að skrúfa númeraplöturnar á bílinn í frosti og vindi. Auðvitað þarf helling af fatnaði til að takast á við árstíðirnar hér heima, en samt, tíu pör af sokkum, Egill, er ekki í lagi með þig? En sjálfsagt verður maður ekki lengi að detta aftur í gamla gírinn. Við sjáum reyndar fram á að þurfa að kaupa ýmislegt á börnin, þau eru víst ekki í sömu stærðum og þegar við fórum í haust. Logi er til dæmis í hesthúsinu með mömmu sinni núna, í snjógalla sem bróðir hans notaði í haust en kæmist ekki í núna þó hann ætti lífið undir því. 

Í gærkvöldi héldum við jólin hátíðleg. Tengdaforeldrar mínir tóku ekki einu sinni niður jólatréð í janúar, breiddu bara lak yfir það og biðu eftir okkur. Þau geymdu meira að segja tvær jólamjólkurfernur, til að ná að fanga hinn heilaga jólaanda af fullkomnun. Krakkarnir fóru í nýju fötin úr H&M, við ætluðum reyndar að vera í sérsaumuðu víetnömsku fötunum okkar, en þau eru víst einhvers staðar í órannsakanlegum hyldýpum póstþjónustunnar og við vitum ekki hvort eða hvenær sá kassi berst til landsins, eða hversu  marga hringi kringum hnöttinn hann þarf að fara fyrst. Við verðum kannski komin með þau á næstu jólum, en þau eru einmitt rétt fyrir páska; í apríl þegar Þórhallur mágur minn og Linette kærastan hans flytja heim frá Grænlandi, þar sem þau eyddu vetrinum við leik og störf. Það verður alveg jafn mikil jólastemmning þá eins og var í gærkvöldi, þetta er víst ekki spurning um dagsetningu heldur fólkið manns, jólalög, matarilm og andann í samverunni. Og pakka, auðvitað, mjúka og harða.

Já, Eiríkur Hauksson ætti bara að vera í þessari fjölskyldu, hann hefur jú sungið um að hann vildi að alla daga væru jól. Kannski við bjóðum honum að vera með einhvern tímann.

Síðustu fjórir mánuðir í Asíu hafa verið algerlega stórkostlegir og við höfum séð ótrúlega margt nýtt, auk þess sem við finnum að við höfum fengið að kynnast hvert öðru á annan hátt en maður gerir í daglega amstrinu. Ég er viss um að það mun taka okkur marga mánuði, jafnvel ár, að melta þennan tíma. Maður spyr sig hvað standi upp úr og það er ekki neinn einn atburður eða tími sem gerir það. Áður en við fórum sögðu sumir við okkur að við værum ótrúlega kjörkuð að takast þetta ævintýri á hendur, en svo horfir maður um öxl og er svo ótrúlega glaður að hafa farið. Skítt með að maður eigi engan pening, skítt með að við höfum selt frá okkur alls konar dót, allt frá fatnaði til bifreiða (hvaða máli skiptir bíll??) skítt með að við búum í ferðatöskum og plastkössum (það er reyndar ákveðið frelsi í því). Ævintýrið sjálft stendur upp úr. Það stendur langt upp fyrir bílskúrinn sem við ætluðum að byggja fyrir krónurnar sem fóru í þetta. Svona ævintýri bergmála inn í framtíðina og þess vegna þarf ekki að spyrja sig hvort maður eigi að gera eitthvað svona, heldur hvenær. Okkur dreymir um að fara aftur eftir nokkur ár. Já, við trúum því að þetta sé bara fyrsta ferðin. Best að byrja aftur að safna fyrir bílskúr.

Næst síðasti dagurinn okkar hér í Krabi er nú runninn upp. Við eigum eftir að sakna þessa staðar einhver lifandis býsn en okkur hefur liðið alveg dásamlega hér. Í fyrradag fórum við á ströndina þrátt fyrir að sólin væri í feluleik á bakvið ský og við óttuðumst að það myndi kannski rigna. Rigningin hélt sig alveg til hlés, börnin náðu að sólbrenna örlítið (eiginlega svo lítið að það telst ekki með), Laufey Anna fékk naglalakk hjá Na vinkonu okkar, sjálf fékk ég nudd og þegar við vorum ekki farin frá henni í hádeginu flýtti hún sér að kaupa handa okkur vorrúllur og kruðerí. Ég velti því í alvöru fyrir mér hvort sé mögulegt hún græði á þessum bissness þegar hún mokar svona stanslaust ókeypis mat í viðskiptavinina og klukkutíma heilnudd kostar 800 ISK? Áður en við fórum heim, kíktum við við hjá Charlie og félögum í næstsíðasta sinn því í dag eða á morgun er hann búinn að bjóða okkur öllum í mat og þá verðum við að kveðja alla þá frábæru vini sem við höfum eignast á Jeseo.

Gærdaginn notuðum við til að dorma við sundlaugina. Við erum auðvitað hætt að nota sólarvörn því við erum búin að vera hér svo lengi og orðin svo sólbrún. …hélt ég. Það var heilmikið fjör við laugina. Í eitt skiptið sem Egill ætlaði að skola af sér svitann í köldu sturtunni þurfti hann að hætta við því ofurlítill snákur hafði vafið sig um kranann og hér eru svo margar tegundir, sem við vitum ekkert hvort eru eitraðar eða ekki. Við kölluðum í einn vin okkar sem kom hlaupandi, vippaði sér strax úr öðrum inniskónum og lamdi kvikindið. Snákurinn var ekkert að bíða eftir næsta höggi heldur vatt sér leiftursnöggt á milli steina og var horfinn. Strákarnir hér fullvissuðu okkur um að hann myndi ekki koma aftur í bráð. Rúmlega klukkustund og einum bjór síðar sá ég að eitthvað fjör var í gangi því félagarnir tveir sem vinna hér voru á harðahlaupum í grasinu fyrir neðan sundlaugina. Við Egill tókum að sjálfsögðu á rás á eftir þeim og fylgdumst þess vegna vel með þegar garðyrkjumaðurinn barði skærgrænan eitursnák niður úr tré með bambuslurk. Hann sendi hann svo fljótt og örugglega inn í eilífðina með þessum sama lurk. Í trénu við hliðina var okkur bent á hreiður með ungum en allt líf vex hér og dafnar að því er virðist.

Í gærkvöld ákváðum við að gera reglulega vel við okkur og fara út að borða á veitingastað sem við höfum ekki áður heimsótt en er skv. vefsíðunni Trip Advisor sá besti hér á Ao Nang. Í tuknum á leiðinni niður í bæ kynntumst við Allan og Juliu, kanadískum hjónum, sem gista í húsinu fyrir neðan okkur og þau ákváðu að skella sér bara með okkur. Máltíðin var reyndar guðdómleg og allir voru ánægðir með matinn sinn. Við Laufey Anna pöntuðum okkur saman grillplatta og fengum rib eye, tenderloin og lambalundir. Kjötið var matreitt á óaðfinnanlegan hátt með gómsætri sósu, grænmeti og frönskum kartöflum. Við Egill og Julia skoluðum steikunum niður með rauðvíni en Allan valdi bjór og börnin gos. Allan og Julia eru á aldur við foreldra mína, eiga þrjár uppkomnar dætur og fimm barnabörn. Þau hafa ferðast víða og þessar tvær klukkustundir sem við sátum saman voru liðnar áður en við vissum af. Þau hafa verið í Hanoi og Hoi An í Víetnam eins og við og eru einmitt á leiðinni til Kuala Lumpur þar sem þau ætla að stoppa í þrjá daga á meðan þau ákveða hvar í Malasíu þau vilja svo dvelja næstu tvær vikurnar eða svo.

Allir voru orðnir frekar lúnir þegar við komum heim í gærkvöldi, við drógum fyrir gluggana og byrjuðum að hátta okkur. Þá bar svo undarlega við að það birti sífellt meira í herberginu því fleiri flíkur sem ég týndi af mínum tanaða kroppi og smá saman hættu bæði Egill og börnin að spjalla og störðu þess í stað á sjálflýsandi skrokkinn á mér. „Þú ferð kannski bara ekkert meira í sólbað elskan mín?“ sagði Egill og skimaði í kringum sig eftir aloe vera túpunni. Þau brugðust svo við eins og þrautþjálfuð björgunarsveit með áralanga þjálfun í fyrstu hjálp, mökuðu mig glansandi og klístraða í græna græðigumsinu og röðuðu sér svo blásandi hringinn í kringum mig þangað til mér leið eins og jólatré á jólaballi samtaka astmasjúklinga.

Í dag ætla ég að vinna upp slæpur undanfarinna daga hvað viðkemur dagbókarskrifum og kannski er góð mynd í sjónvarpinu? Í það minnsta verð ég ekki á snákaveiðum á bikiníinu.

Mikið áttum við góða heimsókn til hans Tot vinar okkar og Wi konunnar hans. Tot sótti okkur hingað á Sup Sangdao á slaginu 14 í gær og skutlaði okkur heim til sín. Þau hjónakornin voru bæði í vinnunni og við komum okkur fyrir í tveimur herbergjum í húsinu þeirra, þau eiga engin börn saman en nóg pláss fyrir þau sem eiga eftir að koma. Húsið er, eins og ég sagði í pistli um daginn, nægjusamlega innréttað, eins og hús allajafna virðast vera hér í Taílandi. Uppúr klukkan fimm komu þau heim úr vinnunni og þá héldum við á markaðinn að velja hráefni fyrir átveislu kvöldsins. Ég fór ekki með af því ég hefði svo mikið vit á taílenskum innkaupum, heldur fór ég með af því að við Erla vildum fá að borga matinn, þar sem við ruddumst nú inn á heimilið þeirra með fríðu föruneyti. En við það var ekki komandi; ég fékk ekki einu sinni að punga út fyrir appelsínum í poka. Markaðurinn er undir berum himni, skjól fyrir sólinni fæst með stórseglum strengdum á bambusboli og þarna lifa í sátt mannfólk, flugur og ýmis önnur matsækin kvikindi. Við nældum okkur í kjúkling, slatta af grænmeti og ávöxtum og héldum svo heim á leið í fína leigubílnum hans Tot.

Þegar heim var komið hófumst við handa við að matbúa. Tot er á heimavelli þar, hann lærði til kokks í Sviss, þar sem hann bjó árum saman, og er sérhæfður í ítalskri matargerð. Á matseðli kvöldsins var einmitt spaghettí bolognese með fersku salati, sem á forníslensku myndi útleggjast sem hveitilengjur með hakki, tómatsósu og nýjum kartöflum. Tot saxaði kjúklinginn í jafnhliða teninga, hitaði wokpönnuna og saxaði hvítlauk, lauk og krydd út á pönnuna. Dass hér, sirkabát þar, ekki of mikið og ekki of lítið; þarna féllust í faðma vísindin og listirnar, svo unun var á að horfa. Á meðan fitlaði ég hikandi við kálið og Laufey Anna kom svo og svipti sér áreynslulaust inn í hvirfilbyl taí-svissnesku eldamennskunnar, en hún hefur sérlega gaman af eldhússtörfum og er áhugasöm og flink í flestu sem því viðkemur. Ég færði mig til hlés og sá að kraftar mínir nýttust best á ofanverðum myndavélartakkanum, en á meðan spjölluðum við Tot margt og mikið. Hann á tvær dætur í Sviss og þar sem þau Laufey Anna göldruðu við matinn snéri hann sér að mér og sagði að með hana vinnandi við hlið sér þætti honum eins og hann væri með stelpurnar sínar hjá sér, lagði svo hönd yfir hjarta sér og andvarpaði eins og þeir einir geta sem vita hvað það er að sakna. Hann hefur ekki séð þær í nokkra mánuði núna, og veit ekki hvenær hann sér þær næst. Pabbahelgar eru ekki inni í myndinni þegar ferðin hvora leið tekur fimmtán tíma.

Svo er hann múslimi og ég spurði hann hvernig þetta væri með áfenga drykki, væru allir múslimar frábitnir slíku? Nei, sumir þeirra fá sér við og við eilítið í aðra tána, hann sjálfur stöku vínglas með mat. Og sem ég skrifa þetta minnist ég sögu sem maður sem ég vann með sumarið ´97 sagði mér. Hann hafði unnið með múslima á Íslandi, við byggingavinnu, og í starfsmannapartíi drakk músliminn ekki minna en aðrir, og hafði uppi þær varnir að hann mætti þetta alveg þar sem hann væri ekki í múslimsku landi. Ef þetta er ekki að beygja reglurnar….En semsagt, ég vissi núna að það væri í lagi að næla sér í eina hvítvín og bjóða með matnum, hljóp út í næstu 7-11 búð og greip eina ylvolga flösku úr hillunni. Á meðan byrjaði að rigna, útlenskur hitaskúr, og hver kemur hlaupandi á móti mér annar en vinur minn Tot, með regnhlífar. Öðlingur og alveg öruggt að hann gerði þetta ekki til að komast út að reykja eina rettu í snarhasti, heldur til að ég kæmist þurr heim.

Núnú, við settumst að matnum og þessi réttur sveik engan, afskaplega ljúffengt allt saman og við sátum og spjölluðum dágóða stund. Svo hellti herrann upp á kaffi og rétt rúmlega níu fóru svo heimilismenn og gestir í ból. Erla og Logi sváfu í minna herberginu og við hin í því stærra, þar sem er nokkurra fermetra rúm, fyrir tvo fullorðna Evrópumenn eða ellefu Asíubúa. Í báðum herbergjum er vifta en engin loftkæling, enda nota innfæddir sjaldan slíkan lúxus. Við Laufey og Mundi sofnuðum öll nokkuð fljótlega, en um tvöleytið um nóttina rifaði ég augun aðeins, svo aðeins meira og svo var ég bara glaðvaknaður. Mér var svo assgoti heitt, þó viftan sendi bylji um allt herbergið hafði það enginn áhrif á hitann og ég dundaði við sudoku í símanum mínum, las í bók og leitaði uppi fluguskratta í næstum fjóra tíma, eða til að verða sex um morguninn. Þá var ég loks orðinn þannig þreyttur að hitinn og svitinn skiptu ekki lengur máli, og ég svaf eins og steinn þar til börnin hófu æsilega slönguspilamennsku um hálfáttaleytið. Tot og frú voru þá komin á stjá, við kvöddum þau og þökkuðum kærlega fyrir okkur og þau héldu svo til vinnu sinnar. Við fengum okkur ávexti í morgunmat og fíruðum svo upp Honda mótorhjóli Tots, en hann lagði ríkt á við okkur að haga okkur eins og heima og allt stæði okkur til boða, meðal annars þetta forláta 200 kúbika krómstykki. Ég fór rúnt um bæinn með alla fjölskyldumeðlimi og hafði gaman af, enda aldrei áður prófað hjól með þessu lagi.

En tíminn leið og um hádegi röltum við á Boat Noodle Ao Nang, eða Bátanúðlurnar, eins og við köllum staðinn. Hann kom fyrir í blogginu á síðasta ári og í síðasta pistli, en þarna er afskaplega góður matur, ekta tælenskur, ódýr, kemur fljótt á borðið og innréttingar allar úr bambus. Skemmtilegt og gott. Næst fundum við Tuktuk, fórum í 7-11 til að afla vista og keyrðum aftur á SupSangdao, þar sem við vorum fljótlega komin á sundlaugarbakkann í áframhaldandi sólbakstur og brúnkusókn. Ætlunin var svo að halda í bæinn um kvöldmatarleytið, en McDonalds frændi sendi okkur mat og við höngum núna hér heima og teljum klukkutímana þar til við förum heim, en þeir dreifast á fimm sólarhringa akkúrat núna.

Alltaf lærir maður eitthvað nýtt og mér fer hratt fram í að liggja í sólbaði. Vissulega á ég langt í land með að ná viðlíka færni og eiginmaðurinn sem skartar hárauðri blesu til marks um sólbaðshörkuna. Auðvitað gæti þetta líka verið D-vítamínmælirinn á honum að láta vita að hann sé fullur.

Í gær flatmöguðum við í kringum sundlaugina fram eftir degi og höfðum okkur ekki niðrí bæ fyrr en kl. 17. Ég átti að mæta í skyrtumátun hjá einum klæðskeranum en sá virðist mér sitja flesta daga og dæsa mæðulega í loftkælingunni hjá öllum efnisströngunum sínum á meðan litli bróðir hans veiðir skandinavíska ferðamenn inn til hans. Litli bróðirinn er hress og kátur og hefur örugglega fengið allan persónutöfraskammtinn sem þeim báðum var ætlaður. Þegar ég spurði stóra bróðir hvort hann ætti fleiri skyrtusnið en var að finna í einni þunnri möppu á borðinu hjá honum yppti hann bara öxlum og sagði að þetta væri hvort sem er allt eins og ég ætti ekkert með að skoða meira. Svona dónaskapur hefur mér alltaf fundist pínulítið fyndinn svo ég keypti hið snarasta af honum skyrtu og lét hann alveg um að velja sniðið. Mátunin gekk ljómandi fyrir sig, skyrtan smellpassar og ég á að sækja hana í kvöld. Þar sem ég horfði á sjálfa mig og broslausa manninn í speglinum varð mér hugsað til svettgúrúanna sem vinkonur mínar fóru með mig að hitta í gæsapartíinu mínu 2008. Þeir sögðu að það væri sérlega ósmekklegt þegar konur klæddust dökkum jakkafötum og skyrtum og færu svo út í atvinnulífið eins og dálitlir karlar. Þarna stóð ég og leið eins og dálitlum karli en hver veit nema það hafi bara verið vegna þess að skyrtan mátaðist engan veginn við fallegu fílabuxurnar mínar?

Við áttum stefnumót við Tot og frú á Bátanúðlunum þar sem við ætluðum að borða saman kvöldverð en veitingastaðurinn sá var harðlokaður og læstur þegar við komum 15 mínútum á undan áætlun. Enginn veit af hverju þessi staður er lokaður suma daga og það virðist ekki vera nein regla á hvenær hann er opinn og hvenær ekki. Þarna vinnur fjöldi fólks sem þeysist um, eldar ljúffengan mat og þjónar með bros á vör en bara stundum. Við biðum hin rólegustu eftir Tot í rúmlega þrjú korter því hann svaraði ekki símanum. Tot vill helst tala þýsku við okkur sem er ágæt skemmtun en þýðir jafnframt það að við skiljum hann alls ekki alltaf og erum ekki alltaf viss um að hann skilji okkur. Þess vegna höfum við t.d. ekki hugmynd um hvort hann var svona seinn í gærkvöld eða hvort hann hélt að við ætluðum að hittast á öðrum tíma. Alla vega komu þau seint og um síðir og fóru með okkur á annan taílenskan útiveitingastað. Kvöldið var skemmtilegt og við fræddumst heilmikið um þennan nýja vin okkar og konuna hans. Maturinn var ódýr og vel útilátinn og það var svo eins og hvert annað skemmtiatriði hvað við Egill fengum sterkan mat. Ég pantaði mér Tom Yum súpu og bað um að hún yrði ekki höfð sterk því ég vissi sem var að hún yrði samt ekki fyrir viðkvæma. Súpan var bragðgóð og ég var ánægð með hana þó ég hefði fullkomlega treyst mér til að spúa eldi í lok máltíðarinnar. Egill fékk kjúklingarétt, sem hvergi var minnst á að væri sterkur. Það var hann samt og svitinn sprautaðist af karlinum eins og hann væri vatnsúðari á skrælnuðum grasbletti heitan sumardag. Wi hafði ekki við að rétta Agli þurrkur til að reyna að þurrka upp vatnsmestu lækina sem streymdu niður andlitið á honum og fljótlega hafði hann klárað servíettuboxið á okkar borði svo hún sá sig knúna til að fara ránshendi um nærliggjandi borð.

Á morgun höldum við að við höfum skilið það alveg rétt að Tot sæki okkur kl. 13 og aki okkur heim til sín. Um kvöldið ætlar hann svo að elda handa okkur spaghetti og við hlökkum til.